Deze verhalen zijn voor en door konijnen liefhebbers geschreven. Wilt u ook een verhaal plaatsen, stuur dan een email naar Dit e-mail adres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit onderdeel te kunnen bekijken   en misschien dat uw verhaal hier ook komt te staan.

http://www.boris-konijn.nl/

Er is een nieuw boek op de markt!

Dit boek gaat over Boris, een waar gebeurd verhaal over een konijntje dat de 4 jaar van zijn leven
alleen in een hokje woonde en wegkwijnde van eenzaamheid.
Boris maakt nog steeds veel in me los en doorgaans gaat over hem schrijven dan ook niet zonder tranen.

Boris werd in december 2007 door een vriendin uit zijn ellendige omgeving bevrijd. Ze zag dat hij ziek was en kon het idee dat hij daar in alle eenzaamheid zou moeten sterven niet verdragen. Ze heeft hem stiekem meegenomen.
Dat Boris nog leefde was eigenlijk al een wonder. Hij was echt een vacht met alleen maar botjes.

Boris is bij mij komen wonen omdat we dachten dat het gezelschap van mijn cavia’s hem misschien
wel goed zou doen. En dat deed het ook.
Mijn cavia’s waren erg lief en zorgzaam voor hem en meer dan eens trof ik Barbabella dicht tegen hem aan zittend en Tobias likte zijn plakoogjes schoon.

Natuurlijk zijn we met Boris naar de dierenarts geweest en zelfs naar een dieren homeopate. Zij heeft een hoop goeds kunnen doen, maar we hebben hem niet meer beter kunnen maken.
Boris had op dat moment geen naam en zij motiveerde ons om voor zo'n konijn (hij was een heel klein dwergje, net iets groter dan mijn cavia's) een grote naam te verzinnen, een die bij hem past en wat over hem zegt. Het is Boris geworden, wat strijder betekend.
Maar er was meer met Boris, hij was er toch nog?!

Ik leerde dat Boris een konijn met een boodschap was. Een konijntje dat wegkwijnde, een konijntje dat letterlijk wegteerde door gemis aan liefde en door eenzaamheid, probeerde iets duidelijk te maken. Hij wilde gehoord worden en iemand moest zijn stem zijn. Het trieste leventje van Boris is een verhaal op zich, maar overal om je heen zie je konijnen die op dezelfde miserabele manier gehuisvest zijn... levenslang alleen in kleine hokjes, afgesloten van een gelukkig konijnenleven. Voor mij vielen de puzzelstukjes in elkaar…. ik moest er voor zorgen dat Boris en al zijn lotgenootjes gehoord zouden worden.

Boris stierf op de ochtend van 22 december 2007. Hij heeft me nog gedag gezegd.
Zijn wil om te leven was er wel, maar zijn lijfje gaf het op.

Op 1 januari heb ik aan Nel gevraagd of zij het verhaal over Boris wilde schrijven…zijn boodschap
wilde vertellen. Ik had het aan niemand beter kunnen vragen, want het lijkt wel alsof Nel Boris zelf in huis gehad heeft, zo goed weet ze zijn verhaal te vertellen. Ze begrijpt Boris dan ook helemaal.

Het verhaal over het leven van Boris is te lezen in dit boek, officieel geschreven voor kinderen, maar ook (vooral) bedoeld voor volwassenen. We hopen met dit verhaal veel mensen aan het denken te zetten. Het is niet zomaar een boek over hoe je een konijntje moet verzorgen, het is een boek geschreven vanuit het dier, hoe die het leven ervaart in een hokje alleen, vertaald naar wat wij mensen verstaan.

Boris verteld in dit boek zijn trieste verhaal aan de cavia's, die naar hem luisteren, helpen, opbeuren, dingetjes uitleggen en vooral zijn vriendjes zijn.
Het is een boek met een les, met een traan, maar ook met een glimlach, want geloof me, cavia's
kunnen heel erg grappig zijn.

Het voelt goed om dit te kunnen doen, voor Boris, voor zijn konijnenvriendjes die nog niet gehoord zijn.

Monique

Meer informatie; zie  http://www.boris-konijn.nl/

Draadkooi

Beste Bernice,

Mijn vriend en ik hebben een workshop gevolgd in mei en we denken er nog vaak met veel plezier aan terug.

Wij vroegen ons toen af hoe het kwam dat onze Pluizebol (konijntje, vrouwtje, destijds vier maanden oud) ineens de hele woonkamer onder keutelde en zelfs af en toe een plasje deed op een plek waar dat niet handig was. Jij vertelde ons toen dat we ons geen zorgen hoefden te maken omdat het zou samenhangen met de pubertijd. Inderdaad, het is overgegaan! Inmiddels heeft Pluizebol een vaste plas-/keutelhoek in haar kooi en loopt ze uren rond door de woonkamer zonder ook maar 1 keutel te laten!

Maar goed, waar ik je voornamelijk even voor wil mailen is het volgende: in jouw nieuwsbrief vroeg je naar foto's van kooien/rennen voor het boek dat je aan het schrijven bent. Ik weet niet of je iets opneemt over de veiligheid van kooien, in dat geval heb ik misschien een nuttige suggestie. Waar wij helaas proefondervindelijk achter zijn gekomen is dat de uitsprong van draadkooien vaak niet zo konijnepootjes-vriendelijk is. Wij hadden voor onze vakantie met heel veel zorg een knaagdierenpension uitgezocht waar we Pluizebol naartoe hebben gebracht. Helaas kregen we haar terug met een gebroken middenvoetsbeentje in haar rechter-achterpootje. Bij navraag bleek dit te moeten zijn gebeurd een uur voordat we haar opgehaald hebben na onze vakantie. De vrouw van het knaagdierenpension was alvast onze spullen uit Pluizebols (leen-)kooi aan het halen om alles klaar te zetten voor ons. Onder andere een knaaghuis waar Pluizebol altijd lekker onder slaapt. Volgens de vrouw is Pluizebol hiervan erg geschrokken en is zij wild de kooi uitgesprongen en met haar achterpootje achter een draad blijven hangen.

Om een lang verhaal kort te maken: Pluizebol heeft ruim anderhalve maand een gespalkt achterpootje gehad en na een revalidatie is ze nu weer helemaal de oude en rent ze weer vrolijk rond door onze woonkamer. Wij hebben ontzettend veel geluk gehad met de dierenkliniek waar we met haar naartoe zijn gegaan, en met de dierenarts die gespecialiseerd is in orthopedie bij kleine dieren. Dankzij zijn topbehandeling is het weer helemaal goed gekomen. Hij heeft de breuk onder narcose gezet en daarna dus een spalkje aangelegd. En dat is nogal een uitdaging, een spalkje bij een konijntje! Wij zijn echt superblij dat het allemaal goed afgelopen is.

De draadkooi dus, wij zijn zelf ook met een draadkooi begonnen met een uitgang in het midden (inmiddels hebben we een draadkooi waarvan de hele zijkant open kan; vinden we gezelliger) en om de uitgang veilig te maken hadden we twee kleinste maat knaaghuisjes tegen de uitgang gezet. Bij zo'n draadkooi kun je een knaaghuisje (zie foto) tussen de draden klemmen zodat er niks overblijft waar een konijnepootje achter kan blijven hangen. Veel draadkooien worden met een dergelijke uitgang verkocht en daarom kan ik me voorstellen dat mensen er niet bij stilstaan dat dit een mogelijk gevaar oplevert. En twee knaaghuisjes ertegenaan is een simpele, goedkope en leuk uitziende oplossing! Ik ben heel benieuwd naar je boek, en naar je activiteiten met betrekking tot konijntjes en andere dieren.

Voor nu vrolijke groeten en hopelijk tot ziens!

Annemieke van Ooijen